Μην μου μιλάς για καλοκαίρια

IMG_20170607_195910_272(Για ακρογιαλιές και αστέρια μίλα μου όσο θες)

Ναι, το παραδέχομαι, το καλοκαίρι δεν είναι ο τύπος μου! Αλλά ούτε και εγώ ο δικός του. Μπορεί το χειμώνα να παραπονιέμαι αρκετά όταν κουράζομαι, αλλά την αγάπη που έχω για το φθινόπωρο και το χειμώνα,δεν την έχω για το καλοκαίρι. Ναι, ξέρω,οι συναυλίες,η θάλασσα,οι νύχτες στα μπαλκόνια είναι όμορφες, αλλά ζέστη κουνούπια και όρεξη δεν πάνε μαζί όταν αναφερόμαστε στην Ελένη. (Μόλις σκότωσα ένα κουνούπι).

Τις τελευταίες μέρες, που καθόμουν στο σπίτι λίγο παραπάνω εξαιτίας της ζέστης, συνειδητοποίησα ότι ίσως κάπου χάθηκα,με έχασα. Δεν αναγνώριζα κομμάτια από εμένα και όταν τύχαινε, βρισκόμουν κάπου έξω, φορώντας το προσωπείο μίας ξέγνοιαστης κοπέλας, ενώ μέσα μου γινόταν χαμός. Και το κακό με εμένα, όταν περνάω τέτοιες φάσεις, είναι η νωθρότητα που με διακατέχει, αλλά δεν με χαρακτηρίζει γενικά. Και τότε τα αφήνω όλα στη μέση. Χορό, βιβλία,μπλογκ, ζωή. Όμως την ζωή σου δεν γίνεται να την αφήνεις στη μέση. Και τότε συνειδητοποίησα ότι χάθηκα.

Και τότε με ξαναβρήκα.

Με ξαναβρήκα σε ένα παλιό βιβλίο, μία αυθόρμητη χορογραφία, ένα αγαπημένο τραγούδι (Goodbye kiss,The Kasabian), σε ένα ηλιοβασίλεμα και μία νύχτα στο μπαλκόνι.

Και το επόμενο πρωί, σηκώθηκα, έβαλα μία playlist με rock τραγούδια στην αναπαραγωγή και ξεκίνησα. Μαγείρεψα (όλοι καλά είμαστε), έβαλα πλυντήριο, χόρεψα και έφαγα φρούτα. Α! Και μαύρισα! Και έγραψα αυτό εδώ! Και έθεσα στόχους και έκανα σχέδια για το υπόλοιπο καλοκαίρι! Και άρχισα ιταλικά μέσω ιντερνετ! Και, και, και!

Καμία φορά είναι ίσως και αναγκαίο να χαθείς για λίγο. Μόνο μετά που θα ξαναβρεθείς, θα γνωρίσεις έναν πιο όμορφο και δυνατό εαυτό. Να μην παρασυρθείς μόνο από αυτή τη δίνη, μην μπεις στο λαβύρινθο της μιζέριας. Δεν θα βγεις,αν όχι ποτέ, εύκολα. Να έχεις επίγνωση του τι βιώνεις.

Και κάτι άλλο• σε οποιαδήποτε εποχή, χειμώνα καλοκαίρι, νιώσεις ότι χάνεσαι σιγά σιγά, το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να πάρεις μια βαθιά ανάσα και να “σε βρεις” στα πράγματα που αγαπάς.

Ίσως σε αυτό το άρθρο να γκρίνιαξα και να εξομολογήθηκα παραπάνω από όσο έπρεπε, δεν ξέρω. Αλλά ίσως αυτό να είναι και το ύφος του blog από εδώ και στο εξής. Και όσοι με ξέρουν, γνωρίζουν καλά ότι αυτό είναι ό,τι πιο κοντά σε εμένα.

Μέχρι το επόμενο ποστ, να χαμογελάτε!

xoxo💙

Standard

Εκτός τόπου και χρόνου…

Άλλη μία χρονιά φτάνει σιγά σιγά στο τέλος της. Μία χρονιά που όλοι μας, καθηγητές και μαθητές, ξεπεράσαμε εμπόδια και δύσκολες καταστάσεις. Γελάσαμε, χορέψαμε πολύ, κλάψαμε, στηρίξαμε η μία την άλλη, κάναμε εκπλήξεις, φάγαμε τούρτες (πολλές!), ξεπεράσαμε τους εαυτούς μας και διαπιστώσαμε ότι πολλά πράγματα είναι δύσκολα αλλά όχι ακατόρθωτα. 

Στην ζωή, αλλά και στο χορό, κάποια μοναδικά πράγματα αποκτούν ακόμα μεγαλύτερη αξία όταν τα μοιράζεσαι και έτσι αποφασίσαμε να σάς διηγηθούμε μερικές από τις ομορφότερες ιστορίες μας σε αυτή τη σχολή, στην ετήσια παράστασή μας, την Τετάρτη 28 Ιουνίου, ώρα 20.30 στο κλειστό γυμναστήριο Μοιρών.

Μία από τις αγαπημένες μας ιστορίες είναι αυτή του Καρυοθραύστη.

“Μια φορά και έναν καιρό, υπήρχε ένας κόσμος σαν τον τωρινό. Μόνο που σε εκείνο τον κόσμο,οι νονοί είχαν μαγικές δυνάμεις και έκαναν τα Χριστούγεννα λίγο διαφορετικά. Δεν είχαν υπάρξει ποτέ ξανά παιχνίδια που χορεύουν και άλλα που ζωντανεύουν και αποκτούν σχεδόν ανθρώπινη μορφή μόλις το ρολόι χτυπήσει μεσάνυχτα. Όλα αυτά ακούγονται κάπως παράξενα, έτσι δεν είναι; Τι θα λέγατε όμως αν μαθαίνατε ότι υπάρχει μία χώρα μας ζαχαρωτά με μία εξίσου γλυκιά νεράιδα που περιμένει τον αγαπημένο μας Καρυοθραύστη με την πριγκιπική καρδιά και τη νεαρή Κλάρα με τη γενναία ψυχή; Συναντώντας τους διαφορετικούς φίλους τους,που ο καθένας τους διηγείται τη δική του ιστορία,κάθε ήρωας αλλά και κάθε θεατής καλείται να διαπιστώσει κάτι ξεχωριστό για αυτόν.”

Το Β’μέρος, αποτελεί ένα συνονθύλευμα ιστοριών χαράς, λύπης, διασκέδασης,αλληλοϋποστήριξης και όλων εκείνων των μικρών πραγμάτων που συνθέτουν τμήματα των εαυτών μας,μα και του συνόλου της σχολή, συνοδευόμενες από αγαπημένη ελληνική μουσική.

Επειδή όμως,τα δάκρυα μου τα φυλάω για εκείνη τη βραδιά,αφήνω εσάς μαζί με μία ανοιχτή πρόσκληση για να έρθετε να μοιραστούμε όλες αυτές τις ιστορίες μαζί! Σας περιμένουμε όλους!

Υ.Γ.: Είσοδος ελεύθερη​!the_nutcracker_by_kitsuneko-d4elalp

Standard

Φώτα,αυλαία, πάμε ξανά!

_20161002_211614

 


Το κορμάκι πλυμενο και διπλωμένο τακτικά. Τα μαλακά παπουτσάκια και τα καλσόν στοιχισμένα.

Βάζω το σακίδιο στους ώμους, και τα ακουστικά στα αυτιά, και βαδίζω, γεμάτη χαρά και συγκίνηση για μία άλλη χρονιά που αρχίζει εκεί ξανά. Φτάνω, και μία γνώριμη μυρωδιά με κατακλύζει από την πρώτη στιγμή. Αυτή η μυρωδιά, που πλέον έχουν όλα μου τα ρούχα. 

Η αίθουσα, τα αποδυτήρια, το καθιστικό, καθαρά,προσεγμένα μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια. Τα ηχεία, τα φώτα, λειτουργούν; Το παράθυρο κλείνει; Ναι, όλα είναι έτοιμα, έτοιμα για να “υποδεχτούν” άλλη μία χρονιά! 

Κάθε χρονιά, παλιοί και νέοι μαθητές, γνωρίζονται, χορεύουν και γίνονται φίλοι. Οι φιλίες του χορού είναι ανεκτίμητες! Μαθητές, πνιγμένοι στην ανυπομονησία τους, μα και στις μαθητικές τους υποχρεώσεις, που καταφέρνουν να στριμώξουν 4-6 ώρες χορού στο ήδη φορτωμένο πρόγραμμά τους, για να δημιουργήσουν, και να κάνουν κάτι που αγαπούν. Καινούρια τραγούδια, ιδέες, μα και απαιτήσεις.

Κάποιοι κάνουν τα αδύνατα δυνατά για να συνεχίσουν, και προσπαθούν παρ’όλες τις δυσκολίες, και κάποιοι πάνε κόντρα σε όλους και όλα ώστε να τα καταφέρουν. Κάποιοι έφυγαν, γιατί έβαλαν πλώρη για τα όνειρά τους. Και κάποιοι έμειναν, γιατί έπρεπε να συνεχίσουν το κουπί.

Ανήκω σε αυτούς που έμειναν, αλλά δεν λυπάμαι. Συνεχίζω να παλεύω για κάτι που αγαπώ, κάνοντας κάτι που αγαπώ.

Και αν υπάρχει κάτι που έμαθα πολύ καλά εδώ,στη σχολή, είναι ότι ποτέ δεν είναι αργά να κυνηγήσεις αυτό που αγαπάς, και να τα καταφέρεις. Αρκεί να μην φοβηθείς όλο αυτό που μπροστά σε περιμένει.

Φώτα, αυλαία, και καλή μας αρχή!

Μέχρι το επόμενο post, να αγαπάτε, να χαμογελατε, να περνάτε καλά και να ονειρεύεστε!

xoxo 💙

Standard

“Να σταθώ στα πόδια μου”

Hello you! Μόλις ολοκλήρωσα την εγγραφή μου στο τμήμα Πληροφορικής με εφαρμογές στη βιοϊατρική στη Λαμία(για όσους αναρωτιέστε που πέρασα τελικά).Δυστυχώς ούτε αρχικός μου στόχος,ούτε το παιδικό μου όνειρο.Τι σημαίνει αυτό;Ότι ξαναδίνω πανελλήνιες!

Ναι,ναι,ξέρω,ακούγεται τρελό,και ίσως είναι, αλλά μπροστά στο όνειρο,ένας επιπλέον χρόνος διαβάσματος δεν είναι τίποτα παρά ψίχουλα.

“Μοιάζω με βομβαρδισμένο τοπίο,με στιχάκι που είναι μουντζουρωμένο..”,ο στίχος που ίσως να αντιπροσωπεύει απόλυτα την αντίδρασή μου την ημέρα της ανακοίνωσης των βάσεων.Την αντίδραση κάποιου που είδε την τελευταία του ελπίδα να καίγεται. Τα συναισθήματα ήταν ανάμεικτα.Από τη μία χάρηκα,καθώς πέρασα σε σχολή δεύτερής μου επιλογής,από την άλλη όμως δεν ήταν αυτό που ζητούσα.Αφού δεν πέτυχα την πρώτη μου επιλογή,τη Βιολογία,όλα τα άλλα έμοιαζαν ασήμαντα.

Και κάπου εκεί,καταφθάνουν τα μηνύματα,οι συζητήσεις και τα τηλέφωνα με τα  “Συγχαρητήρια!”,”Εξαιρετική σχολή”,και εσύ να απαντάς με ένα συγκαταβατικό χαμόγελο “Ευχαριστώ,αλλά ξαναδίνω” και όλοι να ρωτούν “Μα γιατί δεν πας;Αντέχεις να ξαναδώσεις;”.

Δεν πάω,γιατί παρόλο που είναι η δεύτερή μου επιλογή,όταν δεν πετυχαίνεις αυτό που θες τόσο πολύ και ξεκάθαρα,τίποτα δεν σου είναι αρκετό.Ναι,μπορώ.Γιατί έχω μάθει να μην τα παρατάω και να τα καταφέρνω. Αντέχω να το ξαναπεράσω όλο αυτό,γιατί κυνηγάω το όνειρό μου,και ξέρω πιο πολύ από τον καθένα τι θέλω.

“Έχω πείσμα και γερό το στομάχι..”. Η ζωή είναι ένα μείγμα από επιτυχίες και αποτυχίες.Αλίμονο αν αφηνόμασταν με την πρώτη αποτυχία.

Η ζωή είναι για αυτούς που έχουν γερό στομάχι, και πάθος. Που έχουν μάθει να παλεύουν. Οχι για αυτούς που θα τα παρατήσουν μόλις κάτι γίνει λίγο πιο δύσκολο από ότι περίμεναν. Η ζωή θέλει πείσμα και πάθος.Και να μην σταματάς ποτέ να διεκδικείς και να κυνηγάς αυτά που σου αξίζουν. “Οτάν κάνεις σχέδια, ο Θεός γελάει.”,λένε και έχουν δίκιο. Η ζωή δεν έρχεται σχεδόν ποτέ όπως τη σχεδιάζεις. Το ζήτημα είναι να παθιαζεσαι και να διεκδικείς συνεχώς αυτά που θες και σου αξίζουν. Και να μην τα παρατας ποτέ. Ακόμα κι όταν όλα πάνε στραβά. Ακόμα κι όταν σε λένε τρελό. Να διεκδικείς μέχρι το τέλος.

Για να κυνηγήσεις αυτό που αγαπάς, το όνειρο, πρέπει να έχεις πείσμα και θέληση. Τίποτα δεν χαρίζεται. Χρειάζεται να βρεις το θάρρος, και ίσως το θράσος, να παλέψεις και να συνεχίσεις. Να ξεπερασεις κάθε εμπόδιο, και να νικήσεις κάθε σου φόβο. Ολα φτιάχνουν και όλα για κάποιο λόγο γίνονται, αλήθεια.

Χρειάζεται να βρεις μία έμπνευση. Είτε αυτή είναι ένα μέρος, ένα τραγούδι, ένα όνειρο, ή ένας άνθρωπος. Είναι σπάνιο ένας άνθρωπος να αποτελέσει πηγή έμπνευσης για κάποιον άλλο. Να σημαίνει πολλά. Τόσα που να σε κάνουν να χαμογελάς και να προχωράς. Να προσπαθείς για κάτι καλύτερο.

“Την ζωή μου μηδενιζω, πάει να πει πως ξαναρχίζω..”.Ολοι, πιστεύουν ότι οι νέες αρχές γίνονται σε νέα και διαφορετικά από τον τόπο που μεγαλωσαμε, μέρη. Πώς γίνεται όμως να κάνεις ένα νέο ξεκίνημα στο ίδιο μέρος; Κι όμως. Και ίσως αυτές να είναι οι πιο επιτυχημένες νέες αρχές. Γιατί δεν αλλάζει το μέρος, μα εσύ ο ίδιος. Ξεκινάς ή συνεχίζεις να κυνηγάς αυτό που αγαπάς.

“Ολα για κάποιο λόγο γίνονται, Ελένη. Αυτοί που δεν σταματούν να προσπαθούν, έχουν τσαγανο και πετυχαίνουν. Και μου το αποδεικνύεις 3 χρόνια τώρα αυτό.”.  Την αγαπώ.

Για αυτό να προσπαθείτε και να μην τα παρατατε, παρά μόνο όταν πραγματοποιείτε το όνειρο!

Αυτά από εμένα, μέχρι το επόμενο post, να αγαπάτε, να ονειρεύεστε, να χαμογελάτε και να προσέχετε!

xoxo💙

“Αϊντε να σταθώ στα πόδια μου, μετά από τόσα χτυπήματα, έχω ξεχάσει τα βήματα, μα δεν με παίρνει να πω δεν μπορώ, πρέπει να μπω στο χορό…”

Standard

Κάτι σαν επίλογος…

Και ίσως σαν πρόλογος για κάποιους..Ένα ταξίδι,με προορισμό το όνειρο,και ένα στοίχημα,το πρώτο μεγάλο με τον εαυτό μας,για ένα σημαντικό και κρίσιμο αγώνα.

Ξέρω ότι ίσως όλα αυτά να ακούγονται πολύ ρομαντικά για να περιγράψεις το θεσμό των Πανελληνίων.Έτσι όμως ένιωθα,και νιώθω ακόμα.Δεν είμαι ούτε υπέρ,ούτε και κατά των Πανελληνίων,αλλά δεν είμαι εδώ για να μιλήσω για αυτό.Οι Πανελλήνιες ήταν ένα μέσο για την πραγματοποίηση ενός ονείρου,και όπως διαπίστωσα και η ίδια,όλα είναι θέμα απομυθοποίησης.

Το όνειρο απλό και ο στόχος ξεκάθαρος- να προσφέρω βοήθεια,και να ασχοληθώ με κάτι που δεν θα σταματήσει να με συναρπάζει.Γι’αυτό και διάλεξα να ασχοληθώ με τον κλάδο της υγείας.Πρώτη επιλογή η Βιολογία,η οποία έπειτα κατάλαβα ότι θα αποτελούσε σκοπό ζωής.Και να ζήσω μία αξέχαστη φοιτητική ζωή εννοείται!

Το μόνο δύσκολο στις Πανελλήνιες,ήταν να συγκεντρωθείς.Λίγο το ότι έπρεπε να αποστασιοποιηθείς από όλους και απ’όλα,λίγο το να αντιμετωπίσεις τις τάσεις φυγής,λίγο να μην τρέχει το μυαλό,ήταν δύσκολο.

Υπήρξαν στιγμές που έκλαψα.Πολύ.Που έλεγα ότι θα τα παρατήσω,ότι δεν θα τα καταφέρω.Στιγμές που από το άγχος μου δεν έπαιρνα ανάσα,που έκλαιγα και κατέληγα σε κρίσεις πανικού. Όλοι με έβλεπαν χαλαρή,αλλά μόνο χαλαρή δεν ήμουν.Και τι κατάφερνα τότε;Απολύτως τίποτα.Αισθανόμουν ακόμα χειρότερα γιατί δεν διάβαζα,και κοιμόμουν με δυσκολία.

Το πιο έντονο φως όμως,λένε,ότι έρχεται μετά από το πιο βαθύ σκοτάδι.Λίγο μετά το Πάσχα,και 2 εβδομάδες πριν δώσω,διάβαζα κατά τα ξημερώματα Χημεία.Έλυνα ένα συγκεκριμένο είδος ασκήσεων,ώσπου συνειδητοποίησα ότι δεν μπορούσα να τις συνεχίσω.Έβαλα τα κλάματα,και γύριζα για κανά μισάωρο το δωμάτιο,μονολογώντας ότι δεν θα τα καταφέρω,ότι δεν συνεχίζω και δεν μπορούσα να πάρω ανάσα.Ακούμπησα την πλάτη μου στην πόρτα του δωματίου μου,και έκατσα κάτω.Έβαλα το κεφάλι μου ανάμεσα στα γόνατά μου,έκλεισα τα μάτια,και έκλαιγα βουβά.

Υπάρχουν όμως εκείνες οι εικόνες,τόσο δυνατές,ικανές να καθορίσουν την ζωή σου.Μία τέτοια εικόνα που ήρθε για ‘μένα,ήταν η εικόνα του 9χρονου εαυτού μου,να απαντάει χαμογελώντας στη δασκάλα του: “Εγώ κυρία,αν μπορούσα να γυρίσω το χρόνο πίσω,θα έβρισκα θεραπεία για την ασθένεια του παππού μου.”. Και η άλλη εικόνα,ήταν τα χαμόγελα ανθρώπων που είχαν μόλις θεραπευτεί.Και δεν υπάρχει μεγαλύτερη χαρά από αυτή.

Σηκώθηκα,κοιτάχτηκα στον καθρέφτη,και είπα: “Συνεχίζεις.Ή τώρα ή ποτέ.Συνέχισα και εξακολουθώ να μην τα παρατάω.Δεν αγχώθηκα παρά τη μέρα των βαθμών.Διάβασα πολύ,πίστεψα ακόμα πιο πολύ,και να ‘μαι.16.215 μόρια.

Δεν ξέρω αν περάσω ή όχι.Ξέρω όμως ότι τα κατάφερα.Ότι προσπάθησα.Ότι νίκησα αδυναμίες.Και το σημαντικότερο-κατάφερα να παραμείνω άνθρωπος μέσα από όλο αυτό.

Θυσίασα πράγματα,ναι.Κυρίως το μπαλέτο. Πήρα κιλά,ναι.Όλα αυτά τα φοβερά και τρομερά που ακούει κανείς για τις Πανελλήνιες.Δεν ξέρω αν ωφελούν τελικά κάπου ή όχι.Μην τρελαίνεστε όμως!

Αυτή η χρονιά ίσως και να ήταν μία απο τις αγαπημένες μου.Γιατί εε;Πέρασα όμορφα.Γέλασα πολύ,και γενικά δεν είναι για να τρελαίνεσαι.Είναι μία κατάσταση διαχειρίσιμη. Και σας μιλάει άτομο που η λέξη “πρόγραμμα” δεν υπήρχε στο λεξιλόγιό του.Έμαθα όμως πολλά πράγματα αυτή τη χρονιά.Αρχικά,ποτέ,μα ποτέ δεν θα συναντήσεις κάποιον που θα είναι ο ίδιος άνθρωπος μετά τις Πανελλήνιες με αυτό που ήταν πριν.Ξεχώρισα ανθρώπους,και κέρδισα πολλούς και σημαντικούς.Ήρθα κοντά με άτομα που απλά χαιρετούσα,και έμαθα να μην κρίνω κάποιον από αυτά που ακούω,παρά μόνο από αυτά που ζω,αλλά και πότε να φεύγω από καταστάσεις που δεν δείχνουν να πηγαίνουν κάπου.

Αυτή τη χρονιά,υπήρξαν δίπλα μου άτομα,που με ανέχτηκαν,είτε από την αρχή,είτε απ’τη μέση,είτε στο τέλος.Cheers σε αυτούς λοιπόν! Cheers στα άτομα που ανέχτηκαν την όποια ιδιοτροπία μου και γκρίνια μου.Στα άτομα που με έβριζαν όταν χρειαζόταν,που με στήριζαν,και με βοήθησαν να μην τα παρατήσω.Που μου φώναζαν και μου υπενθύμιζαν ότι μπορώ να τα καταφέρω.Cheers στα άτομα που έρχονταν να με δουν και έφερναν σοκολάτες.Στα άτομα που με αγκάλιαζαν όταν έκλαιγα.Στους καθηγητές μας,και ειδικότερα σε αυτούς του σχολείου που ανέχονταν την κάθε μας βλακεία και φασαρία.Cheers στα άτομα που κατέληξαν να είναι οικογένεια.Cheers στα άτομα που με έκαναν να γελάω κι ας ήταν χιλιόμετρα μακριά.Cheers στο Μοσχονά που μας έλεγε “Καλώς τους πανεπιστήμονες!” κάθε φορά που πηγαίναμε!

Cheers στις στιγμές που βγαίναμε και δεν μας ένοιαζε τίποτα.Στις φορές που συναντιόμασταν στις καφετέριες ή σε σπίτια και γελούσαμε με την ψυχή μας.Στις στιγμές που γινόμασταν όλοι μία παρέα γιατί ζούσαμε το ίδιο δράμα.Cheers στις στιγμές που τα καταφέρναμε,που καταλαβαίναμε,που παίρναμε ένα καλό βαθμό και πιστεύαμε ότι θα τα καταφέρουμε.Στις στιγμές που γίναμε ρεζίλι γιατί είχαμε τα ψυχολογικά μας και όλος ο κόσμος μας καταλάβαινε γιατί είχαμε Πανελλήνιες.Cheers στις στιγμές της εκδρομής.Στις συνωμοσίες μας,στα γέλια μας και σε όλα αυτά που κάναμε στην τάξη.Cheers στις στιγμές και τα γέλια που ζήσαμε μετά την 30η Μαϊου,στα Μάταλα και σε όλα αυτά που θα ζήσουμε ακόμα!

Και όσοι ξεκινάτε τώρα,θα τα καταφέρετε,μην τρελαίνεστε! Τόσοι και τόσοι επιβίωσαν!Αλλά μία συμβουλή-να παραμείνετε άνθρωποι.Ξέρω ότι τώρα δεν βγάζετε νόημα,αλλά θα το καταλάβετε αργότερα.

Και όσοι ξαναδώσετε;Κουράγιο αδέρφια,θα τα καταφέρουμε!Υπάρχουν και πάντα θα υπάρχουν άτομα που δεν κατάφεραν αυτό που ήθελαν μέσω των Πανελληνίων.Είχαν όμως το μυαλό,το κουράγιο και τον τρόπο,να το καταφέρουν χωρίς αυτές.Και αξίζουν το θαυμασμό μας!

Είναι το πρώτο μεγάλο στοίχημα με τον εαυτό μας,αλλά όχι και το σπουδαιότερο.Οι Πανελλήνιες δεν είναι ούτε η αρχή ούτε το τέλος του κόσμου.Υπάρχουν πολύ πιο δύσκολες καταστάσεις που θα κληθούμε να αντιμετωπίσουμε και να αποδείξουμε την πραγματική μας αξία.Για αυτό κουράγιο και ψυχραιμία!Και καλό καλοκαίρι γεμάτο χαρές και γιορτές!

Μέχρι το επόμενο post,να αγαπάτε,να χαμογελάτε,και να περνάτε καλά!

xoxo:)

Standard

Γιατί στην Πράγα…

Hello you! Έχω πολύ καιρό να ασχοληθώ με το blog,αλλά οι κατά κόσμον Πανελλήνιες δεν μου έχουν αφήσει και πολλά περιθώρια. Σήμερα,θα σας μιλήσω για την πόλη που πήγαμε πενθήμερη,για μία πόλη που είχα ερωτευτεί πριν πάω,και μόλις πήγα,αδιαμφισβήτα αγάπησα.Θα σας μιλήσω για την Πράγα.Για μία πόλη μαγική,για μία πόλη-ζωντανό παραμύθι.

Στην Πράγα θα συναντήσεις μουσικούς του δρόμου,ζωγράφους που δημιουργούν με μερικές εφημερίδες και σπρέι.Ηθοποιούς που θα διηγηθούν μία ιστορία μόνο με την κίνηση και λίγες στολές που φωσφορίζουν.Θα δεις άμαξες στους δρόμους,λουκέτα στις γέφυρες,και ανθρώπους ντυμένους μωρά να παίζουν κουκλοθέατρο.Θα βρεθείς καλεσμένος σε γάμους του δρόμου.Κάστρα κτισμένα μέσα στην πόλη αλλά και στα πιο ψηλά της σημεία.Κτίρια και πλατείες βγαλμένα από παραμύθια και πολλά ρολόγια.Ρολόγια παντού!Θα φας καμινάδα,ή αλλιώς Strdlo,και για μια στιγμή,όταν θα κοιτάξεις ψηλά,θα νιώσεις ότι βρίσκεσαι μέσα σε ένα παραμύθι.Θα περιπλανηθείς στα σοκάκια,ίσως χαθείς,θα κάνεις μία ευχή στο άγαλμα του Καρόλου,ελπίζοντας ότι θα ξαναπάς,και θα βρεις κυριολεκτικά ό,τι θες που να περιέχει μαριχουάνα-από καραμέλες μέχρι σοκολάτα.

Θα αποφύγεις τις διεθνείς φίρμες και θα ψάξεις σε παζάρια και μικρά καφέ,μαγαζιά τη μαγεία της πόλης.Θα κοιτάξεις το ηλιοβασίλεμα,και θα πιστέψεις-στη μαγεία,στον έρωτα και ό,τι όλα μπορούν να συμβούν.Θα φας μεξικάνικο και θα προσπαθήσεις να συνενοηθείς με ανθρώπους που μιλάνε μόνο ισπανικά και τσέχικα.Θα φας καυτερά και θα καταναλώσεις 1L νερό μετά από αυτό.Θα βρεις και υπόγεια εστιατόρια απέναντι από το Αστρονομικό ρολόι,με ελληνικούς καταλόγους και διακοσμημένα με ταριχευμένα ζώα,με εξαίρετο φαγητό και υπέροχη μπύρα!

Θα δεις και θα αγοράσεις μαριονέτες,ζωγραφιές και οτιδήποτε αλλο αφού η Πράγα είναι πόλη της τέχνης.Θα δεις και Μαύρο θέατρο που θα απολαύσεις-εκτός και αν δεν έχεις κοιμηθεί,γιατί θα κοιμηθείς τότε.Θα φας πεντανόστιμα κρουασαν,ντόνατ και μπισκότα με τριπλή σοκολάτα.Θα αντικρίσεις μία πόλη με χίλιους οβελίσκους και θα ευχηθείς να μείνεις εκεί.Θα περπατήσεις νύχτα ενώ χιονίζει,θα κοιτάξεις τον ουρανό και θα μαγευτείς.Θα τον ξανακοιτάξεις όμως κατά τις 11 το βράδυ,και ενώ πριν ήταν μπλε,τώρα θα έχει ένα λιλά χρώμα.Θα περπατάς στο δρόμο χωρίς να κοιτάξεις -εκτός κι αν υπάρχουν ράγες- γιατί ο πεζός έχει πάντα προτεραιότητα.

Θα μπεις σε βιβλιοπωλεία με περίεργους πωλητές,και θα ψωνίσεις μπύρα απόsuper market με τιμή όση έχει και το νερό.Θα ακούσεις μουσική που θα σε κάνει να ανατριχιάσεις,και θα γνωρίσεις ευγενικότατους receptionists και οδηγούς ταξί,οι οποίοι θα έρθουν σε λιγότερο από 5′ από όταν τους κάλεσες.Σε μαγαζιά με περίτεχνες θήκες φακών επαφής,αντί για χτένα,θα βρεθείς με λίμα ποδιών!

Θα βρεθείς σε μεσσαιωνικά εστιατόρια,με χορεύτριες,μουσικούς με γκάιντες,και πειρατές.Και μία άλλη βραδιά,θα είσαι σε ένα jazz & rock bar,και θα τραγουδήσεις ελληνικό ροκ και έντεχνο.Ενώ γυρνάς στο ξενοδοχείο στις 2 το βράδυ,θα ακούσεις τον εαυτό σου και λίγους ακόμα να τραγουδάνε και δεν θα σε νοιάξει αν έχεις ή όχι καλή φωνή.Θα ζήσεις τα πιο όμορφα 18α γενέθλια!Αν βρεθείς στην Πράγα,θα ζήσεις ένα όνειρο και θα είσαι ο πρωταγωνιστής σε ένα παραμύθι.Δεν θα πιστέψεις παρά την τελευταία μέρα ότι βρίσκεσαι σε μία ονειρική πόλη.

Αυτό όμως το ταξίδι δεν θα είναι ξεχωριστό,αν δεν το μοιραστείς και με άλλους ανθώπους.Εμείς είχαμε την τύχη να είμαστε μαζί με άλλα 3 ελληνικά σχολεία.Θα γνωρίσεις άτομα-φίλους,που είναι καταπληκτικά στο πες-βρες,που έχουν εμμονή με το tichu(ονόματα δεν λέμε,οικογένειες δεν θίγουμε),πάθος με τη μουσική,κόλλημα με περίεργες κάλτσες και ίσως μπαλαρίνες.Άτομα-φίλους που θα σε αγκαλιάσουν από την πρώτη στιγμή,και δεν θα διστάσεις να ξαπλώσεις πάνω στα πόδια τους ενώ μόλις τα γνώρισες.Άτομα-φίλους που θα σε πουν λυσσασμένη ενώ μόλις σε γνώρισαν και θα σε ρωτήσουν αν τρως αρνί ή κατσίκι,και θα σου μάθουν tichu(είναι τα ίδια άτομα που έχουν εμμονή).Άτομα-φίλους που ενώ θα είσαι στα κάτω σου,θα μιλήσεις και θα γελάσεις,και θα σε κάνουν να τα ξεχάσεις όλα.

Άτομα-φίλους που θα σε κοροϊδέψουν γιατί δεν αντέχεις τα καυτερά,αλλά θα μοιραστείτε εκείνη τη σοκολάτα με μαριχουάνα και θα κλάψετε απ’τα γέλια.Θα έχετε την ίδια αγάπη για το φαγητό,για τα παλιά και vintage αντικείμενα και τα μικρά και ψαγμένα μαγαζιά.Θα γνωρίσεις άτομα-φίλους που ακούν ραπ,ροκ,έντεχνο αλλά και λαϊκά και θα ταιριάξεις με όλους.Άτομα-φίλους με τα οποία θα τραγουδήσεις βλέποντας τους στίχους από ένα κινητό.Άτομα-φίλους που θα σου βάλουν τις πιο δύσκολες ταινίες στην παντομίμα.Θα λύσεις διαφορές γιατί συνειδητοποιείς ότι η ζωή είναι μικρή για να κρατάς κακίες.

Άτομα-φίλους που θα τους κάνεις με τα μάτια σου τα λαμπάκια του χριστουγεννιάτικου δέντρου και θα γελάσουν.Που θα είσαι με πυτζάμες και μπότες γιατί χιονίζει και θες να βγεις έξω,και οι ίδιοι θα είναι με βερμούδα.Άτομα-φίλους με τα οποία θα συζητάς σε μία άδεια ρεσεψιόν στις 4 το πρωί.Άτομα-φίλους με τα οποία θα περάσεις ένα βράδυ,αλλά θα νιώσεις ότι ξέρεις χρόνια,και μία περίεργη οικειότητα θα βγει στην επιφάνεια.Άτομα-φίλους που θα κάνουν την προσγείωση στο Ηράκλειο να μοιάζει σαν ό,τι χειρότερο.Άτομα-φίλους με τα οποία,ενώ είσαι ξύπνια από τις 8 το πρωί και πήγες στη Βιέννη,θα μείνεις μέχρι τις 6 το πρωί συζητώντας.Άτομα-φίλους θες να κρατήσεις επαφές γιατί βλέπεις ότι αξίζουν.Φίλους που θα κουβαλάνε την ίδια τρέλα με εσένα.

Μετά από ένα τέτοιο ταξίδι,θα συνειδητοποιήσεις ότι η ζωή είναι στιγμές(κλισέ,I know),και θα προσπαθήσεις περισσότερο,γιατί ξερεις τι ακολουθεί μετά!

Βαστάτε γερά!

Να αγαπάτε,να χαμογλάτε,και να κυνηγάτε τα όνειρα σας!

xoxo 😀

Standard

Ένα κείμενο για το χορό

Hello you! Πώς γράφετε;I know, υπομονή,ούτε 1 μήνας δεν είναι!

Τις τελευταίες μέρες,μια που είμαι 2α Λυκείου σκεφτόμουν όλο και πιο έντονα το μπαλέτο..Αυτά τα 2 όμορφα χρόνια που πέρασαν,και ότι του χρόνου δεν θα κάνω λόγω Πανελληνίων..

Ναι μόλις πέρυσι ξεκίνησα..Λίγο ασυνήθιστο να ξεκινάει κάποιος μπαλέτο στα 15 του..Ένα τόσο δύσκολο άθλημα,και ταυτόχρονα τρόπο έκφρασης..1374193_10151587434086090_2083982800_n

Όλοι μου έλεγαν “Τι,τώρα θα ξεκινήσεις;Λίγο αργά δεν το σκέφτηκες;”.Κι όμως το είχα σκεφτεί χρόνια πριν,απλά πέρυσι μου δόθηκε η ευκαιρία να ξεκινήσω..

Έβλεπα παραστάσεις,κι έλεγα, : ”Οκ,δεν θα είναι τόσο δύσκολο,μπορώ να το κάνω.”.Κι όμως απ’το πρώτο κιόλας μάθημα αντιλήφθηκα τη δυσκολία που παρουσίαζε.Αυτό ήταν.Κόλλησα.Κι όλα πήραν το δρόμο τους.

“Αν θες να αδυνατίσεις πήγαινε γυμναστήριο”.Μα,δεν ήθελα να αδυνατίσω.

“Ναι,να πας,θα σε ξεσκάει λίγο.”.Δεν είναι κάτι που κάνω απλά για να ξεσκάω..

Κάθε φορά που χορεύω,κινούμαι σε ένα δικό μου κόσμο,όπου όλα τα υπόλοιπα προβλήματα δεν υπάρχουν,και το μόνο μου πρόβλημα είναι το πως θα πετύχω τον επόμενο στόχο μου.Το μπαλέτο με έμαθε να παλεύω για αυτά που θέλω,για αυτά που αγαπώ.Για αυτά που έχουν ζωτική σημασία για ‘μένα.

Γιατί χορεύω;Μία ερώτηση που ακόμα πασχίζω να απαντήσω..

Χορεύω γιατί όταν χορεύω,ξεχνάω τα πάντα.Γιατί κάθε φορά που παύω να πιστεύω στον εαυτό μου,ο χορός με κάνει να πιστέψω ξανά.Γιατί όταν νιώθω αδύναμη,ο χορός με κάνει πιο δυνατή.Γιατί όσο λυπημένη κι αν αισθάνομαι,όταν χορεύω,τα μάτια μου και η ψυχή μου χαμογελάνε πλατιά..Γιατί χάνομαι σε ένα κόσμο μαγικό,που πιστεύω ότι έχω υπερδυνάμεις.Γιατί στροβιλίζομαι σε έναν κόσμο που δεν πρέπει να υπακούω σε κανόνες και πρέπει.Μόνο να ακολουθώ το ρυθμό και τη χορογραφία της καρδιάς μου και της ψυχής μου..

Κάθε φορά που χορεύω,ανακαλύπτω ένα νέο κομμάτι του εαυτού μου.Ένα κομμάτι πιο όμορφο,πιο δυνατό,πιο ελεύθερο.Χάνω τον εαυτό μου,και τον βρίσκω το επόμενο δευτερόλεπτο.Το μόνο που ξέρω,είναι ότι,κάθε φορά που χορεύω,λυτρώνομαι,αφήνω τον εαυτό μου ελεύθερο.Κάθε φορά που νιώθω λυπημένη,χορεύω.Κι έπειτα νιώθω ότι ένα κομμάτι της λύπης αυτής λείπει.Γιατί αφήνω ελεύθερη αυτή τη λύπη να βγει σαν κάτι όμορφο..

Είναι απίστευτη ελευθερία που σου χαρίζει ο χορός.Ελευθερία να εκφραστείς,να γίνεις αυτός που πραγματικά είσαι.

Δεν ξέρω πραγματικά πως θα ήμουν αν δεν είχα ξεκινήσει το μπαλέτο..Ξέρω μόνο ότι η καθημερινότητά μου δεν θα ήταν αυτή που είναι τώρα.Έμαθα να αγαπάω το σώμα μου,αλλά και τον εαυτό μου,να παλεύω και να κυνηγάω τα όνειρά μου.Να πεισμώνω,και να μην τα παρατ11147025_686907381455525_8670227931189794249_nάω ποτέ,παρά μόνο όταν πετύχω το σκοπό μου.Ακόμα κι όταν περπατάω,χορεύω..Ακούω μουσική,και θέλω να σηκωθώ να χορέψω..Διαβάζω,και θέλω να χορέψω..

Δεν ξέρω πόσα ακόμα χρόνια θα συνεχίσω να χορεύω.Σίγουρα πολλά.Δεν θα παρατήσω λόγω Πανελληνίων αυτό είναι σίγουρο.Ίσως για 1 χρόνο,μα όχι για πάντα.Γιατί ξέρω πως θα είμαι χωρίς το χορό.

Θυμάμαι τα λόγια του μπαμπά μου, σε έναν φίλο του,για την περσινή(και πρώτη μου) παράσταση: “Είδα μία διαφορετική Ελένη εκείνο το βράδυ,μία Ελένη,που χόρευε καταπληκτικά.Και ξέρεις γιατί; Γιατί χαμογελούσε.Γιατί απολάμβανε αυτό που έκανε.Φαινόταν στα μάτια της.”.Και ναι,έβαλα τα κλάματα.

Μπορεί πολλές φορές να αντιλαμβάνεσαι ο ίδιος ότι έχεις καταφέρει πολλά,μπορεί όμως και όχι,μα όταν το βλέπουν και οι άλλοι..αυτό το συναίσθημα..

Μην βάζετε εμπόδια και ταμπέλες στο δρόμο σας “Δεν μπορώ”,”δεν θα τα καταφέρω”.Όλα αυτά είναι βλακείες.Αν υπάρχει κάτι για το οποίο αξίζει να παλέψετε,κάντε το,όποιες κι αν είναι οι συνέπειες..

“Ήσουν μία έκπληξη για εμένα Ελένη.Τόσα χρόνια καθηγήτρια,και ποτέ μου δεν είχα δει παιδί,σε αυτή την ηλικία,με ένα τόσο δύσκολο σώμα όσο το δικό σου,να έχει καταφέρει τόσα πολλά μέσα σε 2 χρόνια.Μπράβο.Δεν σε θυμάμαι πως ήσουν όταν ήρθες,και κανείς δεν θα σε αναγνωρίζει μόλις σε δει να χορεύεις.Μπράβο.”

“Έχεις κάτι που αυτός δεν έχει.Το μπαλέτο.”

“Η πιο αληθινή έκφραση των ανθρώπων είναι μέσω του χορού τους και της μουσικής τους. Το σώμα δεν λέει ποτέ ψέματα.”-Agnes de Mille

Μέχρι το επόμενο ποστ,να χαμογελάτε,να αγαπάτε και να περνάτε καλά!Και να κυνηγάτε τα όνειρά σας!

xoxo 😀

Standard