Μην μου μιλάς για καλοκαίρια

IMG_20170607_195910_272(Για ακρογιαλιές και αστέρια μίλα μου όσο θες)

Ναι, το παραδέχομαι, το καλοκαίρι δεν είναι ο τύπος μου! Αλλά ούτε και εγώ ο δικός του. Μπορεί το χειμώνα να παραπονιέμαι αρκετά όταν κουράζομαι, αλλά την αγάπη που έχω για το φθινόπωρο και το χειμώνα,δεν την έχω για το καλοκαίρι. Ναι, ξέρω,οι συναυλίες,η θάλασσα,οι νύχτες στα μπαλκόνια είναι όμορφες, αλλά ζέστη κουνούπια και όρεξη δεν πάνε μαζί όταν αναφερόμαστε στην Ελένη. (Μόλις σκότωσα ένα κουνούπι).

Τις τελευταίες μέρες, που καθόμουν στο σπίτι λίγο παραπάνω εξαιτίας της ζέστης, συνειδητοποίησα ότι ίσως κάπου χάθηκα,με έχασα. Δεν αναγνώριζα κομμάτια από εμένα και όταν τύχαινε, βρισκόμουν κάπου έξω, φορώντας το προσωπείο μίας ξέγνοιαστης κοπέλας, ενώ μέσα μου γινόταν χαμός. Και το κακό με εμένα, όταν περνάω τέτοιες φάσεις, είναι η νωθρότητα που με διακατέχει, αλλά δεν με χαρακτηρίζει γενικά. Και τότε τα αφήνω όλα στη μέση. Χορό, βιβλία,μπλογκ, ζωή. Όμως την ζωή σου δεν γίνεται να την αφήνεις στη μέση. Και τότε συνειδητοποίησα ότι χάθηκα.

Και τότε με ξαναβρήκα.

Με ξαναβρήκα σε ένα παλιό βιβλίο, μία αυθόρμητη χορογραφία, ένα αγαπημένο τραγούδι (Goodbye kiss,The Kasabian), σε ένα ηλιοβασίλεμα και μία νύχτα στο μπαλκόνι.

Και το επόμενο πρωί, σηκώθηκα, έβαλα μία playlist με rock τραγούδια στην αναπαραγωγή και ξεκίνησα. Μαγείρεψα (όλοι καλά είμαστε), έβαλα πλυντήριο, χόρεψα και έφαγα φρούτα. Α! Και μαύρισα! Και έγραψα αυτό εδώ! Και έθεσα στόχους και έκανα σχέδια για το υπόλοιπο καλοκαίρι! Και άρχισα ιταλικά μέσω ιντερνετ! Και, και, και!

Καμία φορά είναι ίσως και αναγκαίο να χαθείς για λίγο. Μόνο μετά που θα ξαναβρεθείς, θα γνωρίσεις έναν πιο όμορφο και δυνατό εαυτό. Να μην παρασυρθείς μόνο από αυτή τη δίνη, μην μπεις στο λαβύρινθο της μιζέριας. Δεν θα βγεις,αν όχι ποτέ, εύκολα. Να έχεις επίγνωση του τι βιώνεις.

Και κάτι άλλο• σε οποιαδήποτε εποχή, χειμώνα καλοκαίρι, νιώσεις ότι χάνεσαι σιγά σιγά, το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να πάρεις μια βαθιά ανάσα και να “σε βρεις” στα πράγματα που αγαπάς.

Ίσως σε αυτό το άρθρο να γκρίνιαξα και να εξομολογήθηκα παραπάνω από όσο έπρεπε, δεν ξέρω. Αλλά ίσως αυτό να είναι και το ύφος του blog από εδώ και στο εξής. Και όσοι με ξέρουν, γνωρίζουν καλά ότι αυτό είναι ό,τι πιο κοντά σε εμένα.

Μέχρι το επόμενο ποστ, να χαμογελάτε!

xoxo💙

Advertisements
Standard

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s