Κάτι σαν επίλογος…

Και ίσως σαν πρόλογος για κάποιους..Ένα ταξίδι,με προορισμό το όνειρο,και ένα στοίχημα,το πρώτο μεγάλο με τον εαυτό μας,για ένα σημαντικό και κρίσιμο αγώνα.

Ξέρω ότι ίσως όλα αυτά να ακούγονται πολύ ρομαντικά για να περιγράψεις το θεσμό των Πανελληνίων.Έτσι όμως ένιωθα,και νιώθω ακόμα.Δεν είμαι ούτε υπέρ,ούτε και κατά των Πανελληνίων,αλλά δεν είμαι εδώ για να μιλήσω για αυτό.Οι Πανελλήνιες ήταν ένα μέσο για την πραγματοποίηση ενός ονείρου,και όπως διαπίστωσα και η ίδια,όλα είναι θέμα απομυθοποίησης.

Το όνειρο απλό και ο στόχος ξεκάθαρος- να προσφέρω βοήθεια,και να ασχοληθώ με κάτι που δεν θα σταματήσει να με συναρπάζει.Γι’αυτό και διάλεξα να ασχοληθώ με τον κλάδο της υγείας.Πρώτη επιλογή η Βιολογία,η οποία έπειτα κατάλαβα ότι θα αποτελούσε σκοπό ζωής.Και να ζήσω μία αξέχαστη φοιτητική ζωή εννοείται!

Το μόνο δύσκολο στις Πανελλήνιες,ήταν να συγκεντρωθείς.Λίγο το ότι έπρεπε να αποστασιοποιηθείς από όλους και απ’όλα,λίγο το να αντιμετωπίσεις τις τάσεις φυγής,λίγο να μην τρέχει το μυαλό,ήταν δύσκολο.

Υπήρξαν στιγμές που έκλαψα.Πολύ.Που έλεγα ότι θα τα παρατήσω,ότι δεν θα τα καταφέρω.Στιγμές που από το άγχος μου δεν έπαιρνα ανάσα,που έκλαιγα και κατέληγα σε κρίσεις πανικού. Όλοι με έβλεπαν χαλαρή,αλλά μόνο χαλαρή δεν ήμουν.Και τι κατάφερνα τότε;Απολύτως τίποτα.Αισθανόμουν ακόμα χειρότερα γιατί δεν διάβαζα,και κοιμόμουν με δυσκολία.

Το πιο έντονο φως όμως,λένε,ότι έρχεται μετά από το πιο βαθύ σκοτάδι.Λίγο μετά το Πάσχα,και 2 εβδομάδες πριν δώσω,διάβαζα κατά τα ξημερώματα Χημεία.Έλυνα ένα συγκεκριμένο είδος ασκήσεων,ώσπου συνειδητοποίησα ότι δεν μπορούσα να τις συνεχίσω.Έβαλα τα κλάματα,και γύριζα για κανά μισάωρο το δωμάτιο,μονολογώντας ότι δεν θα τα καταφέρω,ότι δεν συνεχίζω και δεν μπορούσα να πάρω ανάσα.Ακούμπησα την πλάτη μου στην πόρτα του δωματίου μου,και έκατσα κάτω.Έβαλα το κεφάλι μου ανάμεσα στα γόνατά μου,έκλεισα τα μάτια,και έκλαιγα βουβά.

Υπάρχουν όμως εκείνες οι εικόνες,τόσο δυνατές,ικανές να καθορίσουν την ζωή σου.Μία τέτοια εικόνα που ήρθε για ‘μένα,ήταν η εικόνα του 9χρονου εαυτού μου,να απαντάει χαμογελώντας στη δασκάλα του: “Εγώ κυρία,αν μπορούσα να γυρίσω το χρόνο πίσω,θα έβρισκα θεραπεία για την ασθένεια του παππού μου.”. Και η άλλη εικόνα,ήταν τα χαμόγελα ανθρώπων που είχαν μόλις θεραπευτεί.Και δεν υπάρχει μεγαλύτερη χαρά από αυτή.

Σηκώθηκα,κοιτάχτηκα στον καθρέφτη,και είπα: “Συνεχίζεις.Ή τώρα ή ποτέ.Συνέχισα και εξακολουθώ να μην τα παρατάω.Δεν αγχώθηκα παρά τη μέρα των βαθμών.Διάβασα πολύ,πίστεψα ακόμα πιο πολύ,και να ‘μαι.16.215 μόρια.

Δεν ξέρω αν περάσω ή όχι.Ξέρω όμως ότι τα κατάφερα.Ότι προσπάθησα.Ότι νίκησα αδυναμίες.Και το σημαντικότερο-κατάφερα να παραμείνω άνθρωπος μέσα από όλο αυτό.

Θυσίασα πράγματα,ναι.Κυρίως το μπαλέτο. Πήρα κιλά,ναι.Όλα αυτά τα φοβερά και τρομερά που ακούει κανείς για τις Πανελλήνιες.Δεν ξέρω αν ωφελούν τελικά κάπου ή όχι.Μην τρελαίνεστε όμως!

Αυτή η χρονιά ίσως και να ήταν μία απο τις αγαπημένες μου.Γιατί εε;Πέρασα όμορφα.Γέλασα πολύ,και γενικά δεν είναι για να τρελαίνεσαι.Είναι μία κατάσταση διαχειρίσιμη. Και σας μιλάει άτομο που η λέξη “πρόγραμμα” δεν υπήρχε στο λεξιλόγιό του.Έμαθα όμως πολλά πράγματα αυτή τη χρονιά.Αρχικά,ποτέ,μα ποτέ δεν θα συναντήσεις κάποιον που θα είναι ο ίδιος άνθρωπος μετά τις Πανελλήνιες με αυτό που ήταν πριν.Ξεχώρισα ανθρώπους,και κέρδισα πολλούς και σημαντικούς.Ήρθα κοντά με άτομα που απλά χαιρετούσα,και έμαθα να μην κρίνω κάποιον από αυτά που ακούω,παρά μόνο από αυτά που ζω,αλλά και πότε να φεύγω από καταστάσεις που δεν δείχνουν να πηγαίνουν κάπου.

Αυτή τη χρονιά,υπήρξαν δίπλα μου άτομα,που με ανέχτηκαν,είτε από την αρχή,είτε απ’τη μέση,είτε στο τέλος.Cheers σε αυτούς λοιπόν! Cheers στα άτομα που ανέχτηκαν την όποια ιδιοτροπία μου και γκρίνια μου.Στα άτομα που με έβριζαν όταν χρειαζόταν,που με στήριζαν,και με βοήθησαν να μην τα παρατήσω.Που μου φώναζαν και μου υπενθύμιζαν ότι μπορώ να τα καταφέρω.Cheers στα άτομα που έρχονταν να με δουν και έφερναν σοκολάτες.Στα άτομα που με αγκάλιαζαν όταν έκλαιγα.Στους καθηγητές μας,και ειδικότερα σε αυτούς του σχολείου που ανέχονταν την κάθε μας βλακεία και φασαρία.Cheers στα άτομα που κατέληξαν να είναι οικογένεια.Cheers στα άτομα που με έκαναν να γελάω κι ας ήταν χιλιόμετρα μακριά.Cheers στο Μοσχονά που μας έλεγε “Καλώς τους πανεπιστήμονες!” κάθε φορά που πηγαίναμε!

Cheers στις στιγμές που βγαίναμε και δεν μας ένοιαζε τίποτα.Στις φορές που συναντιόμασταν στις καφετέριες ή σε σπίτια και γελούσαμε με την ψυχή μας.Στις στιγμές που γινόμασταν όλοι μία παρέα γιατί ζούσαμε το ίδιο δράμα.Cheers στις στιγμές που τα καταφέρναμε,που καταλαβαίναμε,που παίρναμε ένα καλό βαθμό και πιστεύαμε ότι θα τα καταφέρουμε.Στις στιγμές που γίναμε ρεζίλι γιατί είχαμε τα ψυχολογικά μας και όλος ο κόσμος μας καταλάβαινε γιατί είχαμε Πανελλήνιες.Cheers στις στιγμές της εκδρομής.Στις συνωμοσίες μας,στα γέλια μας και σε όλα αυτά που κάναμε στην τάξη.Cheers στις στιγμές και τα γέλια που ζήσαμε μετά την 30η Μαϊου,στα Μάταλα και σε όλα αυτά που θα ζήσουμε ακόμα!

Και όσοι ξεκινάτε τώρα,θα τα καταφέρετε,μην τρελαίνεστε! Τόσοι και τόσοι επιβίωσαν!Αλλά μία συμβουλή-να παραμείνετε άνθρωποι.Ξέρω ότι τώρα δεν βγάζετε νόημα,αλλά θα το καταλάβετε αργότερα.

Και όσοι ξαναδώσετε;Κουράγιο αδέρφια,θα τα καταφέρουμε!Υπάρχουν και πάντα θα υπάρχουν άτομα που δεν κατάφεραν αυτό που ήθελαν μέσω των Πανελληνίων.Είχαν όμως το μυαλό,το κουράγιο και τον τρόπο,να το καταφέρουν χωρίς αυτές.Και αξίζουν το θαυμασμό μας!

Είναι το πρώτο μεγάλο στοίχημα με τον εαυτό μας,αλλά όχι και το σπουδαιότερο.Οι Πανελλήνιες δεν είναι ούτε η αρχή ούτε το τέλος του κόσμου.Υπάρχουν πολύ πιο δύσκολες καταστάσεις που θα κληθούμε να αντιμετωπίσουμε και να αποδείξουμε την πραγματική μας αξία.Για αυτό κουράγιο και ψυχραιμία!Και καλό καλοκαίρι γεμάτο χαρές και γιορτές!

Μέχρι το επόμενο post,να αγαπάτε,να χαμογελάτε,και να περνάτε καλά!

xoxo:)

Advertisements
Standard

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s